Letnia Szkoła Ceramiki Ludowej
Letnia Szkoła Ceramiki Ludowej był to cykl działań, które odbyły się w 2009r. Na jej program składały się zarówno zajęcia praktyczne jak i teoretyczne, które zostały poprowadzone przez twórców ludowych z najważniejszych ośrodków ceramicznych w Polsce (m.in. z Czarnej Wsi Kościelnej, Pawłowa, Ostrowca Świętokrzyskiego, Bolimowa czy Łążka Ordynackiego).
Zajęcia obejmowały następujące obszary tematyczne związane z polską ceramiką ludową:
Ceramikę siwą, tzw. siwaki - naczynia glinianie, które podczas wypalania nabierają ciemnego, srebrzystego zabarwienia.
Ceramikę nieglazurowaną, tzw. zgrzebną i glazurowaną szkliwem bezbarwnym lub kolorowym – której tradycje sięgają średniowiecza.
Półmajolikę, mezzamajolikę i półfajans – wyroby wykonane ze zwykłej gliny, pokrywane białą polewą i przejrzystym szkliwem oraz dekorowane, a następnie wypalane.
Warsztaty poprowadzili mistrzowie ceramiki ludowej tacy jak Piotr Skiba, Paweł Aftewicz, Jarosław Rodak, czy Adam Żelazko. Gościnnie obok mistrzów ceramicznych z Polski, zajęcia poprowadziłą mistrzyni ceramiki huculskiej z Ukrainy Walentyna Dżuraniuk.
Efekty pracy powstałe w trakcie warsztatów zostały zaprezentowane podczas Jarmarku Jagiellońskiego, gdzie odbyły się również pokazy mistrzowskie i otwarte warsztaty skierowane do szerokiego grona odbiorców.
Celem Szkoły Ceramiki jest zachowanie i przekazanie tradycji wyrobu i zdobienia ceramiki ludowej. Zajęcia skierowane były do studentów i uczniów kierunków artystycznych i szkół plastycznych, a także animatorów i instruktorów z całej Polski.
Potrzeba ochrony i przekazu tradycji wyrobu i zdobienia polskiej ceramiki ludowej jest tym pilniejsza, iż na przestrzeni ostatnich 50 lat z kilkuset ośrodków ceramicznych w kraju ostało się tylko kilkadziesiąt, a na początku naszego stulecia ich liczba skurczyła się jeszcze bardziej.
Przekazywane z pokolenia na pokolenie rodzinne tradycje wyrobu ceramiki zanikają wraz z odchodzeniem starszego pokolenia i niechętnie są kultywowane przez młodych. Dlatego też niezwykle istotne jest wypracowanie alternatywnego sposobu przekazywania ginących tradycji poszczególnych ośrodków ceramicznych.
Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Miasta Lublin
Zobacz także: