Pieśń ta wyrosła z ziarna, posiewu Wierchowiny, która jest - jak powiedziałem – „ostatnią wyspą Atlantydy słowiańskiej". Ale rozrosła się teraz. Oby stała się słowem dla świata. Nie tylko naszej Wierchowiny, nie tylko Polski i Ukrainy, lecz słowem całej wynurzającej się z fal Atlantydy, jej darem.
Stanisław Vincenz, Słowo wstępu do „Barwinkowego wianka"

Wydarzenie ma formę wywiedzioną z tradycji gawędy opowiadanej za stołem, snutej do wtóru muzyki, śpiewu i tańca. Ten rodzaj budowania dramaturgii, wypracowany w ciągu wieków przez prostych ludzi zakłada, że słuchający poddając się nastrojowi płynącej opowieści, zanurza się w potok słów i melodii, by w końcu ruszyć tanecznym korowodem z aktorami, muzykami i pozostałą częścią publiczności - smakując w ten sposób opowieść wszystkimi zmysłami.

Punktem wyjścia - a zarazem osią przedsięwzięcia jest wzorowana na opowieściach chasydów Historia o Pinkasie („Rarytas" z tomu „Barwinkowy wianek" Vincenza) opowiadana przez Wolfganga Niklausa, który siedzi za stołem animując przed sobą figurki.
Robi to w sposób najprostszy, jak dziecko, które trzymając w ręku lalkę mówi za nią.
Zabieg ten uwypukla z jednej strony prostotę, a z drugiej cudowną rzeczywistość tej opowieści. Oczywiście przez cały spektakl rozbrzmiewa żywa muzyka - huculskie i żydowskie melodie, ekstatyczne freilachy, chasydzkie niguny bez słów.

Opowieść jest częścią spektaklu Teatru Wiejskiego Węgajty: „Historie dziwne, zaśnione lecz niezmiernie wyraźne…o Prawdziwym Żydzie, Antychryście i Preoswiaszczennym Metropolicie", powstałe na podstawie „epopei huculskiej" Stanisława Vincenza „Na wysokiej połoninie". Spektakl miał premierę w Węgajtach w 1988 roku, grany był przez ponad 16 lat, prezentowany wielokrotnie na festiwalach teatralnych w całej Polsce, w wielu krajach Europy, a także w czasie wypraw zespołu do cygańskich i łemkowskich wiosek.

„Historia o Pinkasie” - reaktywowana i opracowana na nowo przez Wolfganga Niklausa oraz muzyków Kwartetu Wiejskiego: Jacka i Alicję Hałas, Roberta i Ewę Wasilewską, stała się centralnym elementem większego przedsięwzięcia pt. „Wschodni Rarytas” na które składa się też część koncertowa i taneczna.

Część koncertowa rozpoczynająca wieczór jest przede wszystkim przywołaniem atmosfery wielokulturowego tygla, jakim była (i jest do dziś) Bukowina - Vincenzowska Atlantyda. Artyści korzystają z oryginalnego instrumentarium (skrzypce, huculskie cymbały, ukraińska harmoszka, rumuński baraban), a wykonują melodie i pieśni ludów zamieszkujących tamte tereny, których nauczyli się od wiejskich muzykantów.

Część taneczna, zamykająca wieczór, zawiera ulubione przez członków grupy tańce i zabawy z Bukowiny. Korowody Csango, huculskie pliesy, ukraińskie prysiudy i lubelski krzyżak - wszystko to łatwo przyswajalne, żartobliwe i świetne na rozruszanie - ciała i ducha.


Reżyseria: Wacław Sobaszek - reżyser spektaklu Teatru Węgajty "Historia Vincenza", której częścią była historia wykorzystana w Rarytasie.
Występują: Wolfgang Niklaus
Muzyka: muzycy Kwartetu Wiejskiego: Jacek i Alicja Hałas, Robert i Ewa Wasilewscy

W spektaklu używane są drewniane lalki autorstwa Małgorzaty Dżygadło-Niklaus i Tadeusza Piotrowskiego.



13 sierpnia (sobota);
godz. 18.00-19.30;
Yurta Nomadów Kultury na Błoniach pod Zamkiem